© 2005 Lieve Blancqaert.
Shelter.
2005

Concept/Choreografie Joke Laureyns & Kwint Manshoven
Scenografie/Kostuums Kwint Manshoven
Dans Cedric Algoed (11), Martha Balthazar (7), Marthe De Saedeleer (8), Gilles De Vilder (9), Julie Kurris (11), Nils Mak (10), Mathilde Strijdonk (12), Zaza Verbiest (11), Margot Verschaffel (9) en ook Ellen De Naeyer, Kwint Manshoven.
Lichtontwerp Sebastien Van Huffel
Techniek Johan Vandenborn
Productie project van de theaterateliers van Kopergietery
Première 13 april 2005, Gent, Kopergietery
Tour Gent, Wenen (AU)


Interview met Joke Laureyns en Kwint Manshoven :
Shelter betekent 'schuilplaats'. 'To shelter' is ook een werkwoord en kan vertaald worden als 'koesteren'. Deze twee betekenissen zijn het uitgangspunt voor een voorstelling die we maakten met 9 kinderen (waarvan de meeste jonger dan 12 zijn) en 2 volwassen dansers. Shelter gaat over 'geborgenheid' versus 'angst'. De angst op de gezichten van de kinderen uit de gegijzelde school in Beslan; de angst in de ogen van de Palestijnse jongen die met zijn vader dekking zoekt tijdens een schietgevecht... Tegenover zoveel angst kunnen we als volwassenen alleen maar denken: daar willen we kinderen voor behoeden, dit hoeven ze niet mee te maken.
'Kinderen Niet Toegelaten' bood ons een geknipte context om het over deze zware, pijnlijke problematiek te hebben. Het was even zoeken hoe we dit thema aan de kinderen waarmee we werken communiceren. We toonden hen foto's uit de krant waarop mensen bang zijn, en we vroegen hen om ook zelf beelden mee te brengen. Het ging er ons niet om hen met hun neus op de gruwelijke feiten te drukken. We willen met deze voorstelling ook niet verkondigen hoe veel extreem geweld er in deze wereld is.
De kinderen weten wat er bijvoorbeeld in Beslan is gebeurd en praten er ook over, spreken over hun eigen angst (voor het onweer, bijvoorbeeld) en over hun behoefte aan bescherming en veiligheid. Dat was voor ons voldoende. We wilden de hele problematiek vooral luchtig benaderen, via een speelde 'omweg'.
We hebben het hardst gewerkt op bewegingspatronen. Hoe beweegt iemand die angst heeft? We wilden liever niet een bewegingstaal opdringen; we vonden het belangrijk dat de kinderen zelf de lichaamstaal van angst én van gekoesterd worden konden herkennen, ontleden en reproduceren.
Shelter is een choreografie van 'angst-bewegingen': stuiptrekkingen, spasmen, totaal verlies van controle, zich afschermen, in elkaar duiken, zich oprollen. Denk aan de 'versteende' lichamen van Pompei, dat zijn allemaal momentopnamen van opperste paniek. En tegelijk hebben die lichamen, juist omdat ze 'versteend' zijn, een grote rust over zich. Paniek tegenover rust: het is deze tegenstelling die we wilden oproepen.
Shelter is dus allerminst een gruwelijke voorstelling, integendeel. Er zit heel veel zachtheid in; het is een voorstelling als een cocon, als een groot, koesterend nest.